ورودیهای فنی سال 73 دانشکده صدا وسیما

حکایت غریبی است این غربت امام رضا !

غریبان را خوب میطلبد . چند سالی است که توفیق زیارت نصیبمان میشو د و دوستان مشهدی راهم  به تبعش میبینیم.

امسال در حساب و کتاب آخر سال خود مانده بودیم که میشود زیارت برویم یا نه؟

هر جور حساب میکردیم از نظر مالی و زمانی میسر نبود و قید زیارت امسال را زده بودیم.

یکدفعه  ندایی در آمد که برای دوره مشهد باید بروی  و من هرچه فکر کردم ندانستم که شآن نزول من در آن دوره چیست؟

در یک جایی ، دوره چیز دیگری است آنوقت من و سن نن !!!

بگذریم ، صبح میشه صداش درمیاد!

ولی این سفر خیلی چسبید خاصه آنکه دوستان زیادی را در مشهد دیدیم.

علی کدخدا ، نور احمد مطبوع ، احمد رویینی ، مهدیزاده ، مهدی محمودی هم شیفت بعد از ظهر بود که توفیق زیارتش حاصل نشد.

محمد حسن محمد زاده هم زحمت کشید و خود را به ما رسانید ، شیفت فرستنده است نزدیک ولایت خودشان در فریمان.

به مهدیزاده خیلی زحمت دادیم ، دو پسر دارد و به گفته خودش بسیار شیطان ! خدا ببخشدشان!

محمد زاده نیز یک دختر دارد  که  در مقطع پیش دبستا نی است.

از جمع اهالی 73 فنی مسعود خان فیاضی بود و روزبه اعتمادی ، فتح الله جانی هم که متواتر است از 72  تا الی .....

بهمن اکبریان هم بود که هنوز عذب اوغلو تشریف دارد مانند برادر حقیقت طلب که خدایشان گرفتا رکناد به همین زودی انشاالله!

  در تهران و تبریز میباشد.

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش........

قاسم اندرزگو هم پس از سالها صدایش را به گوش ما رسانید و

خیلیمسرورمان کرد .

قول گرفتیم که  زین پس  گم نشود !!!!

 قاسم ! مجید کجا رفته ؟

این حروف اولین چیزی که به اذهان متبادر میکند کمپانی برودکست بریتانیا میباشد...

این هم نوعی از موفقیت است ، نه ؟

بروید به ادامه مطلب

         |

         |

         /\

خواننده  عزیز تر از جانی بنام آقا مسعود از ما راهنمایی خواسته

تا در مورد پذیرش و استخدام و سربازی وغیره در دانشکده صداوسیما به ایشان مشاوره ای بدهیم.

عاقلانه که بخواهیم راهنمایی کنیم باید حوالتشان بدهیم به فنی های 83 در اینجا یا قسمت پیوندهای بلاگمون.

آخر آنها یک 10 سالی ناقابل از ما جدیدترند .............

اما دست نذار روی دلمون از این مهمان خانه مهمان کش روزش تاریک!!!!!!!!!

گرد بام و بر ما بی سبب میگردی

نه زیاری نه زدیار  و دیاری.......................

پژمان حسینی در بندرعباس است سر پروژه خرچنگ

کاری از نادر رونده،

همان پژمان همیشگی است سرزنده و شاداب،

خداوند نگهدارش باشد.

برادر حقیقت طلب الآن در جنوب لبنان است

سر صحنه فیلمی به نام جنوب آسمانی کاری از جمال شورجه

خوشحالیم که دوستان عزیز ما گام در چنین راههایی می نهند

و برایشان آرزوهای  خوب خوب میکنیم.

یا همان نیپون که در عبارت  NEC

 (NIPPON ELECTRIC CORPORATION  ) آنرا میگوئیم ، همیشه برایم این را تداعی کرده است که چگونه توانسته است اینچنین باشد وما نمیتوانیم؟مدیریت ژاپنی چگونه است که ما نمیتوانیم گوشه ای از آنرا هم اجرا کنیم؟ در ابتدای شروع کار سازمانیم در این زمینه  کتابهای زیر را  مطالعه  کردم:

    "نه برای لقمه ای نان "، کونوسوکه ماتسوشیتا ،  بنیان گذار  شرکت ماتسوشیتا الکتریک وصاحب برندهایی از قبیل  ناسیونال ،  پاناسونیک.

    " ترقی ژاپن "، اکیو موریتا،  بنیان گذار شرکت سونی(SONY )  

"سنگفرش هر خیابان از طلاست" ، کیم وو چونگ  ، بنیان گذار شرکت دوو(DEAWOO ).

دنیای زیبایی از مدیریت و پشتکار آن مردمان برویم گشوده شد که در مقایسه با این وانفسای خومان چیزی جز حسرت و آه برایم به ارمغان نیاورد.   

                        "   مرا امید رستگاری نیست؟ آری نیست.  "

و اما ژاپن ، با مساحتی حدود 377 هزار کیلومتر مربع به اندازه دو استان اهواز و خراسان قدیم ماست . مساحت قابل زیست آن 25% از کل کشورشان است و سطح زیر کشت آن 14 % و این مساحت جمعیتی بالغ بر 127 میلیون نفر را در خود جای داده است. تصویر روشن از ژاپن این است که در سرزمینی به اندازه سوئیس که 7 میلیون جمعیت دارد، 30 میلیون نفر را سکنی دهیم!!!

جمعیت زیاد ، 12 قله آتشفشانی فعال، زمین لرزه های وحشتناک، طوفانهای سهمگین زندگی را متزلزل می نمایاند. روزانه گاه تا 11 زلزله اتفاق می افتد ،در سال 1923 شهر یوکوهاما بر اثر زلزله با خاک یکسان شد.  در زلزله سال 1955  در منطقه کانتون که قدرتی برابر 7/9 ریشتر داشت 700 هزار خانه ویران گردید ویکصد هزار نفر کشته و مفقود شدند، تنها 38 هزار نفر بر اثر آتش سوزی  پس از زلزله جان خود را از دست دادند. در سال 1955 زلزله 7/6 ریشتری در شهر کوبه 4915 نفر کشته شدند و 310 هزار نفربیخانمان! در این زلزله 120 میلیارد دلار خسارت وارد گردید.

با این همه امید به زندگی در ژاپن از همه کشورهای جهان بالاتر است !

از لحاظ تولید ناخالص ملی، این کشورمقام دوم یا سوم را داراست.

"مردم ژاپن هیچگاه به فکر ترک زادگاه پر خطر خودنیفتاده اند، حتی روز پس از زلزله بزرگ، کودکان گچهای فروریخته را به جای مداد دردست گرفته و آجرهای برهم افتاده را لوح انگاشته وبه نوشتن درسهای خود پرداختند."

روابط انسانی درشرکتهای  ژاپنی حرف اول را میزند......

مدیران نیز خود در کارهای تولیدی شرکت داشته وبا گردش مشاغل در طی عمر خدمتی خود به آن مقام رسیده اند و از روابط صمیمانه ای ما بین خود و همکارانشان برخوردارند.

ژاپن بعد از جنگ 9 میلیون بیکار داشت و سطح بیکاری فعلی 2% است!!

مدیریت منابع انسانی به قدر ی در ژاپن اهمیت دارد که یکی از شرایط احراز پست ریاست اجرایی سابقه کار در مدیریت منابع انسانی میباشد و در این مورد ژاپن درست بر خلاف آمریکا و اروپا می باشد که دومین شخص پس از رئیس شرکت ، مدیر کل امور مالی است.

از اکابرسنه 73 فنی میباشند

در جهت پیشرفت علومات ملوکانه به دانشگاه آزاد بوشهر در کسوت

دانشجوی ادبیات نمایشی عزیمت فرموده اند!

طول عمر همراه با عرض زیاد را از خداوند منان برای ایشان خواستاریم.

مطلب فراموش گردیده بود در موعد مقرر به عرض دوستان برسد که

هم اکنون از محضر شریفتان تمنای عفو و بخشش مینماییم.

باید دورترین رعیت نزد توکسی باشد که بیشتر از دیگران در پی عیبجویی مردم است.

زیرا به طور مسلم در تمام مردم عیبهایی است وزمامدار در خطا پوشی سزاوارتراز دیگران است.

پس نسبت به عیبهایی که بر تو پوشیده است کنجکاوی مکن .

وظیفه تو فقط تطهیر چیزهایی است که آشکار میگردند،خدا بر آنچه از تو پنهان است حکم خواهد کرد.

پس تا آنجا که میتوانی عیبهای مردم را بپوشان ،خدا نیز خطاهای تورا که نمیخواهی دیگران بدانند، می پوشاند.

از دلهای مردم گره هر کینه ای را بگشای واز درون خودت عامل هر تنهایی راقطع کن

و از آنچه بر تو روشن نیست تغافل کن . در تصدیق گفته هر سخن چینی شتاب مکن،

که سخن چین خائن است،اگر چه در لباس نصیحتگر وخیر خواه درآید.

از صمیم قلب برایش ابراز همدردی میکنیم وبقای عمر بازماندگان را نیز ازخداوند خواستاریم.

شادی روح مرحوم فاتحه ای قرائت کنید !

یادی از ما کردی؟

مطلب فنی نداریم .

اصلا مگه از فنی بودن خیری رسید که اینجا هم در باره اش قلم فرسایی کنیم.

ماجرای پینوکیو را که خودت برای این وبلاگ فرستادی ...یادت هست که چی بود؟

به هرحال از این که در این برهوت یادآوری دوستان سری به ما زدی بسیار ممنون

حق نگهدارت......

"چون درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی
هر چه برگم بود و بارم بود
هر چه از فر بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود
هر چه یاد و یادگارم بود
ریخته ست
چون درختی در زمستانم
بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود
دیگر اکنون هیچ مرغ پیر یا کوری
در چنین عریانی انبوهم آیا لانه خواهد بست ؟
دیگر آیا زخمه های هیچ پیرایش
به امید روزهای سبز آینده
خواهدم این سوی و آن سو خست ؟
چون درختی اندر اقصای زمستانم
ریخته دیری ست
هر چه بودم یاد و بودم برگ
یاد با نرمک نسیمی چون نماز شعله ی بیمار لرزیدن
برگ چونان صخره ی کری نلرزیدن
یاد رنج از دستهای منتظر بردن
برگ از اشک و نگاه و ناله آزردن
ای بهار همچنان تا جاودان در راه
همچنان تا جاودان بر شهرها و روستاهای دگربگذر
هرگز و هرگز
بربیابان غریب من
منگر و منگر
سایه ی نمناک و سبزت هر چه از من دورتر ،‌خوشتر
بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو
تکمه ی سبزی بروید باز ، بر پیراهن خشک و کبود من
همچنان بگذار

 با خبر شدیم دوست وهمکلاسی عزیزمان "رسول اناری" در غم از دست دادن مادر بزرگوارشان سوگوارند.

از طرف همه دوستان این مصیبت را تسلیت عرض نموده وبرای باز ماندگان ازخداوند متعال صبرو سلامتی خواستاریم.